ไร้ซึ่งที่ให้เรียกว่าบ้าน

ซูเฉิงเคยเป็นคุณชายผู้สง่างาม แต่ถูกประณามว่าเป็นตัวปลอมเมื่อซูหมิงอวี่กลับมา ซูหมิงอวี่ใส่ร้ายว่าซูเฉิงทำร้ายคุณปู่ จนครอบครัวเชื่อและส่งเขาเข้ารักษาที่โรงพยาบาลจิตเวชนานเกือบสามปี เมื่อกลับมาเขาพบเพียงความเย็นชา ถูกห้ามเรียกว่าพี่ ถูกตำหนิและถูกมองด้วยความไม่ไว้วางใจ บาดแผลทั่วกายและขาเทียมทำให้เขาเปราะบาง เจียงหนิงเสวี่ยผู้เคยเป็นที่รักกลับสนิทสนมกับซูหมิงอวี่ ซูเฉิงต้องเผชิญความเข้าใจผิด การทรยศ และความสิ้นหวัง ทิศทางชีวิตมืดมน แต่ความขัดแย้งและความรู้สึกที่คั่งค้างผลักดันให้เกิดช่วงวิกฤตในบทสั้นนี้