เหยียนนั่งขยับตัวขวางโจ้วที่แสดงท่าทีครอบครองอย่างชัดเจนในห้อง ทั้งสองฝ่ายถูกแรงกดดันเมื่อโจ้วตั้งใจจะชิงตัวราชินีกลับไปโดยไม่ให้นางเห็นตะวันเป็นสามวันสามคืน เหยียนลุกขึ้นยืนสั่งคนอื่นให้ออกไป พร้อมรักษาท่าทีมั่นคงในฐานะราชินี แม้รู้ว่าโจ้วเต็มไปด้วยความอาฆาตและหงุดหงิดกับการปฏิเสธจากเจ้าหยิน เสียงในใจของโจ้วบ่งบอกถึงความรุนแรงที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่เหยียนปฏิเสธใช้กำลังเกินเหตุที่อาจทำร้ายนาง ทั้งสองจึงยังคงชิงไหวชิงพริบกันอย่างเต็มที่ ทิ้งไว้ด้วยความไม่แน่นอนต่อสถานการณ์ที่ตึงเครียดนี้