เสวียนอี้ ถูกแจ้งว่า ผู้คนจำนวนมากบุกเข้ามาในสุสาน และผู้ใต้บังคับบัญชาขอโทษแต่ห้ามไว้ไม่ได้ เขารับผิดและตัดสินใจว่าตัวเองไม่สมควรถูกเรียกว่า คุณชาย อีกต่อไป เขานึกถึงการอุปถัมภ์ที่ให้แก่ กู้เยว่เจิน และเพ่ยเซียงเซียง ซึ่งนำมาซึ่งเหตุร้ายและความสูญเสีย เขาหวนรำลึกถึงคำขอโทษต่อพ่อแม่และความเจ็บปวดจากการตัดสินใจในอดีต ผู้คนเสนอช่วยด้วยการเปิดสำนักงานกฎหมายและจัดตั้งสโมสรสนับสนุนนักกีฬา แต่ผลคือเสวียนอี้ยังคงถูกมองเป็นผู้ชายผู้ไร้ค่า ตอนท้ายมีใครบางคนถามว่า รู้ตัวว่าผิดหรือยัง ซึ่งทิ้งความไม่แน่นอนไว้